Από την αντιπολίτευση της Σαλαμίνας στη θέση στο υπουργείο – Η ψήφος των πολιτών και τα πολιτικά «ανταλλάγματα»
Η Σόνια Μιχαλαρού, δικηγόρος, πρώην πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης της Νέας Δημοκρατίας και εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος της αντιπολίτευσης με την παράταξη της κυρίας Μπόγρη, αναλαμβάνει θέση ειδικής συνεργάτιδας στο Υπουργείο Οικονομικών, με τον Δημήτρη Μαρκόπουλο να συνδέεται με την επιλογή της. Καλή σταδιοδρομία! Μόνο που η νέα αυτή εξέλιξη ανοίγει μια συζήτηση που δεν κλείνει με ευχές και τυπικές φιλοφρονήσεις.
Οι πολίτες της Σαλαμίνας την εξέλεξαν για να ασκεί αντιπολίτευση ή για να αποκτήσει ένα ακόμη πολιτικό εφόδιο στην προσωπική της διαδρομή;
Το ερώτημα δεν αφορά το δικαίωμά της να εργαστεί ή να εξελιχθεί επαγγελματικά. Αφορά την πολιτική συνέπεια απέναντι σε εκείνους που της εμπιστεύτηκαν την εκπροσώπησή τους στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Γιατί όταν μια εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος της αντιπολίτευσης αναλαμβάνει θέση συνεργάτιδας σε υπουργείο της κυβέρνησης, την οποία υποτίθεται ότι ελέγχει, οι πολίτες δικαιούνται να ζητούν καθαρές απαντήσεις. Ιδιαίτερα όταν στο Δημοτικό Συμβούλιο τίθεται ζήτημα ανεπαρκούς οικονομικής στήριξης της Σαλαμίνας από την ίδια κυβέρνηση.
Θα ασκεί κριτική στην κυβέρνηση με την ίδια ένταση ή θα πρέπει πλέον να ισορροπεί ανάμεσα στην αντιπολιτευτική της ιδιότητα και στις νέες επαγγελματικές της υποχρεώσεις;
Και κάτι ακόμη: στη Σαλαμίνα υπάρχουν πολλές αξιόλογες δικηγόροι. Ποια ακριβώς ήταν τα κριτήρια της συγκεκριμένης επιλογής; Ποια προσόντα και ποια διαδικασία οδήγησαν στην τοποθέτηση; Η δημόσια διευκρίνιση αυτών των ζητημάτων θα ήταν η πιο ουσιαστική απάντηση σε κάθε εύλογο ερώτημα.
Οι αγωνιστές που έμειναν πίσω και όσοι βρέθηκαν στις θέσεις
Υπάρχει, όμως, και μια άλλη διάσταση, που όσοι έχουν συμμετάσχει σε πολιτικές προσπάθειες γνωρίζουν πολύ καλά.
Άνθρωποι που έτρεχαν από το πρωί μέχρι το βράδυ, που αφιέρωναν χρόνο και κόπο, που υπέστησαν προσβολές και απαράδεκτους χαρακτηρισμούς για να στηρίξουν πρόσωπα και παρατάξεις, σήμερα έχουν κάθε λόγο να αναρωτιούνται: στην πολιτική μετρά τελικά η προσφορά ή η πρόσβαση στους κατάλληλους ανθρώπους;
Θυμάμαι την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Σαλαμίνα και εκείνα τα «πρόεδρε της καρδιάς μας» που ακούγονταν τότε. Αν ήξερα ότι η πολιτική αγάπη μπορεί να αποδειχθεί τόσο χρήσιμη στην επαγγελματική διαδρομή ορισμένων, ίσως να πήγαινα κι εγώ να φωνάξω, μπας και με θυμόταν κανείς όταν θα μοιράζονταν οι θέσεις, για να μη χρειάζεται να συνεχίζω να δουλεύω στην «μουτζούρα» του Περάματος!
Η ειρωνεία είναι προφανής. Γιατί κάποιοι εξακολουθούν να παλεύουν καθημερινά για το μεροκάματο, ενώ άλλοι αποκτούν πρόσβαση σε θέσεις που γεννούν εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι πολιτικές επιλογές.
Δεν αποδεικνύεται, βεβαίως, ότι η συγκεκριμένη τοποθέτηση αποτελεί πολιτικό αντάλλαγμα. Όμως, όταν οι πολιτικές διαδρομές συναντώνται με τις επαγγελματικές τοποθετήσεις, η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία.
Η ψήφος δεν είναι προσωπικό διαβατήριο
Η κυρία Μιχαλαρού δικαιούται να αποδεχθεί τη θέση της ειδικής συνεργάτιδας. Οι ψηφοφόροι της, όμως, δικαιούνται να γνωρίζουν αν και πώς θα συνεχίσει να ασκεί τον ρόλο της στην αντιπολίτευση.
Αν θεωρεί ότι μπορεί να υπηρετήσει με συνέπεια και τις δύο ιδιότητες, ας το εξηγήσει δημόσια. Αν διαπιστώνει ότι οι ρόλοι συγκρούονται, οφείλει να εξετάσει σοβαρά ακόμη και την παραίτησή της από το Δημοτικό Συμβούλιο.
Γιατί η ψήφος των πολιτών δεν είναι προσωπικό διαβατήριο για την επόμενη πολιτική ή επαγγελματική στάση. Είναι εντολή εκπροσώπησης.
Η Σαλαμίνα χρειάζεται δημοτικούς συμβούλους που να λογοδοτούν στους πολίτες, όχι να αφήνουν αναπάντητα ερωτήματα για τις επιλογές τους. Και στις επόμενες εκλογές, οι ψηφοφόροι καλό θα ήταν να θυμούνται ποιοι ζητούν την εμπιστοσύνη τους, τι υπόσχονται και τελικά πώς επιλέγουν να την αξιοποιήσουν.
Γιατί οι πολιτικές φιλίες μπορεί να ανοίγουν πόρτες. Η εμπιστοσύνη, όμως, όταν χαθεί, δεν ανακτάται με έναν διορισμό.
