Κι όμως η "αριστερά της εποχής μας", η ιμπεριαλιστική αριστερά υπόσχεται ένα πράγμα!
Κι αυτό είναι το πιο θλιβερό πράγμα στον κόσμο:...
13 Ιούλη 2018: Πιερ Πάολο Παζολίνι 👉 Νέος φασισμός... μόνον υπό τον όρο να ονομάζεται αντιφασισμός!
Το εκλογικό αποτέλεσμα στο κρατίδιο της Σαξονίας - Άνχαλτ, που τα ΜΜΕ και τα κόμματα της ιμπεριαλιστικής αριστεράς και δεξιάς αναλύουν ως επιστροφή του φασισμού και ναζισμού και τους ψηφοφόρους της "Εναλλακτικής για τη Γερμανία" ως νοσταλγούς του Χίτλερ (σε ποσοστό 67% με ταξική προλεταριακή συνείδηση και φτωχοί) και "αμόρφωτους" -όπως ακριβώς χαρακτήριζε το όλο ελληνόφωνο πολιτικό σύστημα όσους μπόρεσαν και αντιστάθηκαν στην επιχείρηση των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών με την απάτη των €μVολίων-, δεν έχει καμία δυνατότητα ριζικών αλλαγών στο πραγματικό 4ο Ράιχ (Ευρωπαϊκή Ένωση).
Σήμερα η ειρήνη για την Ευρώπη είναι περισσότερο τρομακτική από τον πόλεμο κι η Frau Άλις (Αλίκη) Βάιντελ θα μείνει στο παραμύθι ως «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».
Όμως, θα ξυπνήσει εκείνες τις συνειδήσεις που θα μπορέσουν ν' απεγκλωβιστούν από την ιμπεριαλιστική αριστερά, δεξιά, σοσιαλδημοκρατία που διαγωνίζονται ως υποψήφιοι απατεώνες λογιστές διαχείρισης της δουλείας μας.
Τι υποκρισία!
Η ασυμβίβαστη αριστερά ξεπέρασε το όριο και εισήλθε στη βουλή του κρατιδίου Σαξονία - Άνχαλτ.
Τώρα το δίλημμα, η αξιοπιστία, η "καυτή πατάτα" είναι στα χέρια της "Εναλλακτικής για τη Γερμανία": Θα δεχτεί την υποστήριξη της κόκκινης Ζάρας για την ειρήνη ή θα ντροπιαστεί (ξεβρακωθεί) σχηματίζοντας κυβέρνηση με κάποιο σοσιαλιστή ή χριστιανοδημοκράτη που θα "αποστατήσουν" για να βγάλουν έξω το αριστερό επαναστατικό κι εθνικοκυριαρχικό κόμμα "Λογική και Δικαιοσύνη" (BSW - Vernunft und Gerechtigkeit) της κόκκινης Ζάρα Βάγκενκνεχτ;
Σε κάθε περίπτωση το κόμμα "Εναλλακτική για τη Γερμανία"είναι χαμένο από χέρι αν δεν πάει με τα "νερά" της κόκκινης Ζάρα... 👉 Ζάρα Βάγκενκνεχτ: «Η AfD θα έχει τις ψήφους μας»!
Το αφήγημα των ιμπεριαλιστικών κομμάτων (δεξιών κι "αριστερών") περί συνάντησης των "δύο άκρων" (ακροδεξιά-ακροαριστερά) είναι απατηλό.
Εμπρός Ζάρα, μη σταματάς!
Το ουκροναζί καθεστώς, ο πόλεμος στην Ουκρανία ήταν το σημείο καμπής για την πλήρη εξαγορά της όλης αριστεράς.
Η αριστερά βρισκόταν ήδη σε κρίση στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εδώ και χρόνια. Αλλά, ένα ζήτημα είναι η κρίση κι άλλο πράγμα να γίνεις βαποράκι του ιμπεριαλισμού καταδικασμένος να εξαφανιστείς.
Η Ουκρανία τελείωσε τον ιστορικό δεσμό μεταξύ αριστεράς και κινήματος ειρήνης, τελειώνει επίσης τον ιστορικό δεσμό μεταξύ ευθύνης και ανευθυνότητας και τελικά ρίχνει την Ευρώπη σε έναν τρελό αγώνα δρόμου προς τον επανεξοπλισμό και τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αυτό βρίσκει την πλήρη ταυτοποίηση στην εβραιοσιωνιστική αποικία 'Ελλάδα' αμέσως μετά τον διορισμό του Τσίπρα από τους αμερικανοσιωνιστές στην πρωθυπουργία (το δεν θα αναγνωρίσουμε το νεοναζιστικό καθεστώς στην Ουκρανία, μετατράπηκε σε κύριο στήριγμα των ουκροναζί με την ανάληψη της κυβέρνησης, όπως ακριβώς κι απέναντι στο κατοχικό καθεστώς στην Παλαιστίνη, στην "αραβική άνοιξη made in USA, το "σκοταδιστικό Ιράν" και πάει λέγοντας), διαδηλώνει εναντίον του Ρωσικού ιμπεριαλισμού στην ρωσική πρεσβεία της Αθήνας ακόμη και το ΚΚΕ, αλλά κι η πλήρης στήριξη του ναζισμού από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.
Σήμερα στην Ευρώπη έχουμε μικρές νησίδες, μικρές οάσεις όπου υπάρχει μια αριστερά που δεν έχει αγοραστεί από τον ιμπεριαλισμό και είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Η Αριστερά, οι ηγεσίες όλων των προοδευτικών κομμάτων επέλεξαν στρατόπεδο απέναντι στην εργατική τάξη, τους εργαζόμενους, τους καταπιεσμένους. Επέλεξε να υπάρχει ως συστημικό σύστημα που θα γλείφει τις καραμέλες των ιμπεριαλιστών και θα λειτουργεί ως δήθεν τεχνοκράτης λογιστής ψεύτικων ελπίδων.
Αποτέλεσε ένα σοκ στο ευρωπαϊκό κατεστημένο, παρ' ότι δεν θέτει ζήτημα εξόδου από την ΕΕ.
Απ' όλους αποδόθηκε σε "κίνδυνο φασισμού" νοσταλγών του Χίτλερ, αν και το κρατίδιο Σαξονίας - Άνχαλτ είναι ένα από τα μικρότερα και λιγότερο ισχυρά κρατίδια της Γερμανίας.
Αυτή η εκλογική νίκη έχει πολύ βαθύτερη σημασία από τα απλά αριθμητικά αποτελέσματα, καθώς σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής όχι μόνο στη γερμανική πολιτική αλλά και στην ευρωπαϊκή πολιτική, και σηματοδοτεί τη σταδιακή παρακμή της παγκοσμιοποιητικής άρχουσας τάξης που επί δεκαετίες προσπαθούσε απεγνωσμένα να αποτρέψει την άνοδο των λαϊκιστικών κινημάτων στην εξουσία, ιδίως επισείοντας το "Μπράντμαουερ" (Brandmauer... «τοίχος προστασίας από φωτιά» αντιπυρικός τοίχος) με αντιφασιστικές κορώνες εναντίον της ακροδεξιάς.
Οι μόνοι πραγματικοί νικητές της γερμανικής ψήφου είναι το κόμμα "Λογική και Δικαιοσύνη" (BSW - Vernunft und Gerechtigkeit) της Ζάρα Βάγκενκνεχτ, που ξεπέρασε εύκολα το όριο του 5% και, φυσικά, η "Εναλλακτική για τη Γερμανία" που από το 20% εκτινάχθηκε στο 45%.
Στις εκλογές που έφεραν σχεδόν το 80% του πληθυσμού στις κάλπες, εκτός από την προσέλευση ρεκόρ, όλες οι άλλες κυρίαρχες δυνάμεις ηττήθηκαν:
Η δεξιά (CDU) μείωσε στο μισό τις ψήφους της, από το 36% στο 17%. Το Αριστερό Κόμμα (Die Linke) έχασε 3 ποσοστιαίες μονάδες στο κρατίδιο της Ανατολικής Γερμανίας που κάποτε ήταν το προπύργιό του. Οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι βρίσκονται τώρα στο κατώφλι ενός μονοψήφιου αποτελέσματος. Το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (Freie Demokratische Partei, FDP), το παραδοσιακό φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στην Γερμανία που ιδρύθηκε το 1948, έπεσε κάτω από το 2% και δεν μπήκε στη βουλή του κρατιδίου.
Απλώς κολλώντας στους τοίχους μια απλή αφίσα, με ένα περιστέρι, που έγραφε «Fur den Frieden!» (Για την Ειρήνη!).
Ήταν το αποτέλεσμα της σθεναρής αντίθεσης στον επανεξοπλισμό της Γερμανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, απαιτώντας να σταματήσει η ανεξάντλητη ροή δισεκατομμυρίων προς τον κοκαϊνομανή ουκροναζί Ζελένσκι και να τερματιστεί κάθε υποστήριξη προς το διεφθαρμένο και εγκληματικό καθεστώς του Κιέβου.
Η απάντηση, παρά την οργουελιανή προπαγάνδα των δυτικών μέσων ενημέρωσης, είναι εκεί για να τη δουν όλοι. Προφανώς, οι Γερμανοί πολίτες, οι "αμόρφωτοι" εργάτες, οι προλετάριοι σύμφωνα με τους "μορφωμένους" πολιτικούς αναλυτές σε διατεταγμένη υπηρεσία, δεν είναι τόσο ενθουσιασμένοι με την ιδέα να φύγουν για το μέτωπο και να πεθάνουν για την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, τον Φρίντριχ Μερτς, τους Λαρς Κλινγκμπέιλ και Μπέρμπελ Μπας (αρχηγοί σοσιαλδημοκρατών), την Φραντσίσκα Μπράντνερ και τον Φέλιξ Μπάναστσακ (αρχηγοί των οικολόγων πράσινων), την Ινές Σβέρντνερ και τον Λουίτζι Παντισάνο (αρχηγοί του κόμματος της Αριστεράς - Die Linke).
Η υστερική αντίδραση των πολεμοκάπηλων της ιμπεριαλιστικής αριστεράς επιβεβαιώνει τη διάγνωση.
Το Reductio ad Hitlerum χρησιμεύει για να απονομιμοποιήσει προληπτικά τον πολιτικό αντίπαλο, προσομοιάζοντας τον ως τον νέο Χίτλερ, αντικαθιστώντας τη διαλεκτική της κοινωνικής δυναμικής και την ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων με μια αφηρημένη, ηθικολογική και ξεπερασμένη αξιοπρέπεια. Βλέπουν Ναζί παντού εκτός από εκεί που πραγματικά βρίσκονται.
Προφανώς, δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από την "Εναλλακτική για τη Γερμανία". Είναι ένα φιλελεύθερο και ατλαντικό κόμμα, σιωνιστικό και φιλοαμερικανικό, τέλεια ενσωματωμένο στο κυρίαρχο σύστημα, όπως ακριβώς το σύνολο του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος.
Ωστόσο, οι αντιφάσεις που σπέρνει στο πολεμοχαρές στρατόπεδο είναι γόνιμες και, βραχυπρόθεσμα, μπορούν να παράξουν μόνον θετικά αποτελέσματα, όπως η αποτροπή του πολέμου με τη Ρωσία.
Προφητεύω την εποχή όπου αυτή η νέα δύναμη θα χρησιμοποιήσει τα ελευθεριακά σας λόγια για να δημιουργήσει μια νέα θεσμική εξουσία, να δημιουργήσει μια νέα Ιερά Εξέταση, να δημιουργήσει μια νέα συμμόρφωση [κομφορμισμό] και κληρικοί της θα είναι κληρικοί της αριστεράς...
Η σημαία των "ατομικών δικαιωμάτων" θα χρησιμοποιηθεί για την κατάργηση των "κοινωνικών δικαιωμάτων"...
Η "ηδονιστική ιδεολογία" είναι ένα "πλαίσιο ψεύτικης ανοχής και ψευδούς λαϊκισμού"...
Οι προοδευτικοί διανοούμενοι, μέσω των δικών σας επιτυχιών σας [των Ριζοσπαστών], το ακανόνιστο πάθος σας για την ελευθερία έχει κωδικοποιηθεί, έχει αποκτήσει την βεβαιότητα της συμμόρφωσης [κομφορμισμού]...
Σας παρουσιάζω τον χειρότερο κίνδυνο... ένα νέο καθεστώς... Αυτή η εξουσία ετοιμάζεται εκ των πραγμάτων να προσλάβει τους προοδευτικούς διανοούμενους ως τους δικούς της κληρικούς. Κι αυτοί έχουν ήδη δώσει μια αόρατη συγκατάθεση σε τέτοια αόρατη εξουσία εισπράττοντας μία αόρατη ταυτότητα μέλους...
Ένας νέος κατασκευασμένος φασισμός που ονομάζεται αντιφασισμός. Ενίσχυση των κοινωνικών σχέσεων που έγιναν αμετάβλητα "από ένα πλαίσιο ψεύτικης ανοχής και ψευδούς λαϊκισμού: δηλαδή ψευδούς συνειδητοποίησης ατομικών δικαιωμάτων"...»
