Όταν φεύγουν πρώτοι οι «δικοί σου»
Η συμμετοχή του Αντώνη Σαουλίδη στο πάνελ της παρουσίασης του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να διαβαστεί ως μια ακόμη «προσωπική επιλογή» στελέχους στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Δεν είναι ούτε τυχαία ούτε πολιτικά ουδέτερη. Είναι ενδεικτική.Διότι ο Σαουλίδης δεν ήταν ένας απλός κομματικός παράγοντας.Ήταν μέλος του στενού πυρήνα του Νίκο Ανδρουλάκη. Από εκείνους που στήριξαν την ηγεσία του, τη συγκρότησαν πολιτικά και τη συνόδευσαν στα πρώτα της βήματα. Όταν λοιπόν τέτοια πρόσωπα επιλέγουν να αποστασιοποιηθούν ,έστω και συμβολικά το ζήτημα δεν είναι η «ιδεολογική περιέργεια». Είναι η ποιότητα της ηγεσίας.
Στην πολιτική, όταν αρχίζουν να αποχωρούν ή να «ανοίγουν πανιά» οι πιο κοντινοί, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην περιφέρεια. Βρίσκεται στον πυρήνα.Η ηγεσία Ανδρουλάκη, αντί να λειτουργήσει ενοποιητικά και να ανοίξει το ΠΑΣΟΚ προς την κοινωνία, επένδυσε σε έναν κλειστό, εσωστρεφή μηχανισμό. Περισσότερο ομαδάρχης παρά ηγέτης. Με αποτέλεσμα η παράταξη να μην μεγαλώσει, αλλά να παγώσει πολιτικά. Χωρίς σαφή ταυτότητα, χωρίς αφηγηματικό βάθος, χωρίς δυναμική.Το στρατηγικό λάθος που συμπυκνώνει αυτή τη λογική ήταν η επιλογή του Ανδρουλάκη να κρατήσει ο ίδιος την έδρα της Θεσσαλονίκης. Μια απόφαση που:• άφησε εκτός Βουλής τον Χάρη Καστανίδη, πολιτικό με ιστορικό βάρος, θεσμική εμπειρία και ισχυρή κοινωνική αναφορά,
• και μετέτρεψε τη Θεσσαλονίκη σε μια ιδιότυπη περιφέρεια χωρίς ουσιαστική κοινοβουλευτική φωνή, αφού ο πρόεδρος ενός κόμματος αντικειμενικά δεν μπορεί να λειτουργεί ως ενεργός τοπικός βουλευτής.
Η κίνηση αυτή δεν εκλήφθηκε ως πολιτική αναγκαιότητα, αλλά ως πράξη ελέγχου. Ως φόβος απέναντι σε ισχυρές, αυτόνομες προσωπικότητες. Και αυτή η ανάγνωση διαπέρασε το κόμμα.Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στάση Σαουλίδη δεν είναι εξαίρεση. Είναι σύμπτωμα. Όταν ο στενός κύκλος αρχίζει να ραγίζει, όταν οι «δικοί σου» αναζητούν αλλού πολιτικό χώρο και οξυγόνο, τότε το πρόβλημα δεν είναι το πάνελ, ούτε το βιβλίο.Το πρόβλημα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μετατραπεί από κόμμα προοπτικής σε κόμμα διαχείρισης ανασφαλειών.Και τότε τα καράβια δεν βουλιάζουν.Απλώς αδειάζουν ,ξεκινώντας από τη γέφυρα.
Γράφει ο Παρατηρητικός