Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακάλυψε έναν καινούργιο σύμμαχο στην προσπάθειά του να συγκρατήσει τη φθορά της κυβέρνησής του: τον φόβο. Και ειδικότερα τον φόβο της πολιτικής αστάθειας που προκαλούν οι εξελίξεις στη Γαλλία και η γενικότερη αναταραχή στην Ευρώπη...
Το επιχείρημα είναι απλό, σχεδόν παιδικό: κοιτάξτε τι συμβαίνει αλλού και φανταστείτε τι θα πάθετε αν πάψω να κυβερνώ εγώ. Ένα πολιτικό παραμύθι που έχει τον απαραίτητο δράκο, μόνο που ο δράκος αυτή τη φορά ονομάζεται «ακυβερνησία»...
Βεβαίως, η πολιτική σταθερότητα αποτελεί πολύτιμο αγαθό. Καμία σοβαρή χώρα δεν μπορεί να αδιαφορεί για τις συνέπειες μιας παρατεταμένης κυβερνητικής κρίσης. Άλλο πράγμα, όμως, η σταθερότητα ως προϋπόθεση αποτελεσματικής διακυβέρνησης και άλλο η χρησιμοποίησή της ως φόβητρου απέναντι σε κάθε αίτημα πολιτικής αλλαγής...
Κυρίως, υπάρχει μια αντίφαση που δεν πρέπει να αγνοείται. Ο πρωθυπουργός επικαλείται τα αδιέξοδα της Γαλλίας, αποφεύγοντας να συζητήσει πόσα από τα προβλήματα που τροφοδοτούν τη δυσαρέσκεια εκεί συναντώνται, με διαφορετική ένταση και μορφή, και στην Ελλάδα...
Η πίεση στα εισοδήματα, η στεγαστική ασφυξία, η ανασφάλεια των νέων, η αίσθηση ότι η οικονομική ανάπτυξη δεν μεταφράζεται σε αντίστοιχη βελτίωση της καθημερινότητας και η δυσπιστία απέναντι στην πολιτική εκπροσώπηση δεν είναι αποκλειστικά γαλλικά φαινόμενα...
Ούτε αρκεί να παρουσιάζεται η οικονομική πολιτική ως αδιάκοπη αλληλουχία επιτυχιών, όταν σημαντικό μέρος της κοινωνίας δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις βασικές του ανάγκες. Η σταθερότητα μιας χώρας δεν μετριέται μόνο στους δημοσιονομικούς πίνακες αλλά και στην εμπιστοσύνη των πολιτών ότι η προσπάθειά τους μπορεί να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή ζωή...
Το ενδιαφέρον είναι ότι όσο εντονότερα προβάλλεται ο κίνδυνος της αστάθειας, τόσο λιγότερο συζητείται μια άλλη πιθανότητα: μήπως η ίδια η πολιτική που εφαρμόζεται επί χρόνια παράγει τη δυσαρέσκεια από την οποία οι κυβερνήσεις ζητούν κατόπιν να μας προστατεύσουν;
Η γαλλική εμπειρία, με όλες τις ιδιαιτερότητές της, δεν αποτελεί έτοιμο σενάριο για την Ελλάδα. Αποτελεί, όμως, υπενθύμιση ότι η πολιτική σταθερότητα δεν μπορεί να συντηρείται επ' αόριστον μόνο με την επίκληση του χειρότερου εναλλακτικού σεναρίου.
Όσο για τις ανακατατάξεις στα δεξιά της ΝΔ και τις διεργασίες στον χώρο της αντιπολίτευσης, αυτές αποτελούν μέρος μιας μεταβαλλόμενης πολιτικής πραγματικότητας φανερώνουν σε κάθε περίπτωση πόσο δύσκολο έχει γίνει για το πολιτικό σύστημα να απαντήσει πειστικά στη συσσωρευμένη κοινωνική δυσφορία.
Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να προειδοποιεί όσο θέλει για τους δράκους της επόμενης μέρας. Οφείλει, όμως, να απαντήσει και για τα προβλήματα της σημερινής, διότι μια κυβέρνηση δεν δικαιώνεται απλώς επειδή η εναλλακτική της μπορεί να είναι προβληματική. Και το χειρότερο παραμύθι είναι εκείνο που ζητά από τους πολίτες να φοβούνται τόσο πολύ το αύριο, ώστε να πάψουν να κρίνουν το σήμερα...
Ο ΚΟΡΙΟΣ
