Βαφτίζουν το ψίχουλο... καρβέλι!

Βασίλειος Τσάμης
Βαφτίζουν το ψίχουλο... καρβέλι!
Στην κυριακάτικη ανασκόπησή του, ο πρωθυπουργός επέλεξε να πανηγυρίσει για τη χρηματοδότηση του αθλητισμού, ανακοινώνοντας με πανηγυρισμούς ότι η οικονομική στήριξη προς τις αθλητικές ομοσπονδίες φτάνει τα 31,3 εκατ. ευρώ, κάνοντας λόγο για «ρεκόρ δύο δεκαετιών».
Πρόκειται για την απόλυτη επικοινωνιακή εικονική πραγματικότητα. Για άλλη μια φορά, η κυβέρνηση βαφτίζει το ψίχουλο καρβέλι, προσπαθώντας να κρύψει τη δομική εγκατάλειψη του αθλητισμού πίσω από βαρύγδουπους αριθμούς.
Η Σκληρή Πραγματικότητα των Αριθμών: Η Χαοτική Απόσταση από την Ευρώπη
Σταγόνα στον Ωκεανό:
Τα 31,3 εκατ. ευρώ, όταν διαιρεθούν με το σύνολο των αναγνωρισμένων ομοσπονδιών, των χιλιάδων ερασιτεχνικών σωματείων και των εκατοντάδων χιλιάδων αθλητών στη χώρα, μετατρέπονται σε πενιχρά ποσά που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά λειτουργικά έξοδα.
Η Σύγκριση που Σοκάρει:
Την ώρα που οι χώρες της Ευρωζώνης επενδύουν κατά μέσο όρο το 0,4% του ΑΕΠ τους στον αθλητισμό, η Ελλάδα παραμένει καθηλωμένη στον πάτο, με το ποσό που παρουσιάστηκε ως «κατόρθωμα» να αντιστοιχεί σε λιγότερο από το 0,015% του ελληνικού ΑΕΠ.
Τα Νούμερα σοκάρουν:
Με βάση το ελληνικό ΑΕΠ για το 2026, αν η χώρα μας βρισκόταν απλώς στον ευρωπαϊκό μέσο όρο (0,4%), το κονδύλι για τον αθλητισμό θα έπρεπε να αγγίζει τα 900 εκατομμύρια ευρώ! Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για 31 εκατομμύρια, όταν η πραγματική ανάγκη με βάση τα ευρωπαϊκά πρότυπα είναι σχεδόν 30 φορές μεγαλύτερη.
Σχολικός Αθλητισμός: Άλλο Κονδύλι, Ίδια Μιζέρια και Ανισορροπία
Ο πρωθυπουργός μιλά για τον αθλητισμό, αλλά ξεχνά σκόπιμα τη βάση των πάντων. Το σχολείο. Εκεί, ο Σχολικός Αθλητισμός χρηματοδοτείται από διαφορετικό, αυτόνομο κονδύλι, το οποίο είναι επίσης απελπιστικά χαμηλό και παρουσιάζει τραγικές στρεβλώσεις:
1.
Σχολεία χωρίς αθλητικό υλικό:
Η κρατική υποκρισία ξεκινά από την αυλή του σχολείου. Τα δημόσια σχολεία δεν λαμβάνουν πλέον βασικό αθλητικό υλικό. Οι καθηγητές Φυσικής Αγωγής αναγκάζονται να κάνουν μάθημα με σκισμένες μπάλες και ελλιπή μέσα, βασιζόμενοι συχνά σε δωρεές των συλλόγων γονέων, όταν υπάρχουν.
2.
Η Μεγάλη Αδικία (Δημοτικά και Γυμνάσια στο περιθώριο):
Τα πενιχρά χρήματα που δίνονται για τον σχολικό αθλητισμό κατευθύνονται σχεδόν στο σύνολό τους για τη διοργάνωση των Πανελλήνιων Αγώνων Λυκείων (λόγω των μορίων για τα πανεπιστήμια). Ως αποτέλεσμα, δεν περισσεύει ευρώ για τα Δημοτικά και τα Γυμνάσια. Η βάση της πυραμίδας, εκεί δηλαδή όπου τα παιδιά πρέπει να αγαπήσουν την κίνηση και τον αθλητισμό, αφήνεται χωρίς πόρους.
3
Το Θέατρο του Παραλόγου και η Ανισότητα στην Κολύμβηση:
Το παράδειγμα της κολύμβησης στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση βγάζει μάτι. Το κράτος έχει θεσπίσει το μάθημα ως υποχρεωτικό για τα Δημοτικά. Την ίδια στιγμή, όμως, ολόκληρες περιοχές και επαρχιακές πόλεις δεν διαθέτουν καν κολυμβητήριο! Αυτό αποτελεί μια τεράστια, θεσμοθετημένη ανισότητα. Μαθητές που τυχαίνει να μένουν σε περιοχές χωρίς υποδομές αποκλείονται από το μάθημα, ενώ όπου υπάρχουν κολυμβητήρια, αυτά συχνά υπολειτουργούν λόγω της άναρχης δημοσιονομικής αποκέντρωσης (οι Δήμοι δεν έχουν κονδύλια ούτε για να ζεστάνουν το νερό).
Η Συστημική Κατάρρευση στη Βάση
Πίσω από τα κυβερνητικά χειροκροτήματα για το «θέαμα» (όπως οι τελικοί της Euroleague), ο ερασιτεχνικός αθλητισμός στην Ελλάδα δεν κρατιέται ζωντανός από το κράτος. Κρατιέται ζωντανός αποκλειστικά από το φιλότιμο των ανθρώπων των σωματείων και την τσέπη των Ελλήνων γονέων, που πληρώνουν αδρές συνδρομές για να μπορούν τα παιδιά τους να αθληθούν σε γήπεδα-ερείπια, χωρίς θέρμανση και συντήρηση, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση στερεί από τον κλάδο εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Ο αθλητισμός για την κυβέρνηση δεν είναι κοινωνικό αγαθό ή «προληπτική ιατρική» για τη νεολαία, είναι ένα φτηνό εργαλείο δημοσίων σχέσεων. Αντί για ένα ολοκληρωμένο, δομικό σχέδιο που θα επένδυε τα 900 εκατομμύρια ευρώ που μας αναλογούν βάσει της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, ξεκινώντας από το αθλητικό υλικό στο Δημοτικό σχολείο και εξασφαλίζοντας ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά, μας παρουσιάζουν ψίχουλα ως «επιτεύγματα».
Η πραγματικότητα των παραμελημένων μαθητών και των υποχρηματοδοτούμενων σωματείων δεν κρύβεται με κυριακάτικα post.