Ο λογιστής/υπάλληλος στην αποικία βαπτίζεται σοφός και τεχνοκράτης...
Μόνον οι ανόητοι ή σε υπαλληλική σχέση πολιτικοί και "πανεπιστημιακοί" -όλοι γνωρίζουν πως γίνεται κάποιος "πανεπιστημιακός"-, δεν "καταλαβαίνουν" -σωστότερα κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν- ακόμα πώς λειτουργούν μια Κεντρική Τράπεζα κι ένα νόμισμα, λειτουργώντας απευθείας υπό τον έλεγχο του Κράτους/Αποικία για λογαριασμό μιας «Ευρωπαϊκής Επιτροπής» με επικεφαλής μια διεφθαρμένη Γερμανίδα.
Μας λένε: «Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ): Η κεντρική τράπεζα για τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, με έδρα τη Φραγκφούρτη.»
Η Ε.Κ.Τ. (ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα) δεν είναι τράπεζα, αλλά ένας ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός οργανισμός (εταιρία) και το τυπωμένο χαρτί (ευρώ) που διαθέτει δεν είναι νόμισμα. Μια απευθείας ανάθεση έργου της Ε.Ε. σε μια ιδιωτική εταιρία, ώστε να "κανονίζει" την οικονομική πολιτική της "μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας".
Μας λένε: «Τράπεζα της Ελλάδος: Η εθνική κεντρική τράπεζα, μέλος του Ευρωσυστήματος». Ποιας Ελλάδος; Αυτό είναι ο "φερετζές" καθόσον στο δεύτερο ήμισυ οι ίδιοι επισημαίνουν «μέλος του Ευρωσυστήματος» κι ως μέλος ενός "οργανισμού" έχει... ας πούμε "καταστατικό", ΚΑΝΟΝΕΣ που καμία σχέση δεν έχουν με το Εθνικό συμφέρον.
Το «νόμισμα» στην κυκλοφορία, το ιδιωτικό «ευρώ» είναι το λεγόμενο Δημόσιο Χρέος.
Το «Δημόσιο Χρέος» είναι ανύπαρκτο αλλά δημιουργήθηκε για να εκβιάζει ακόμη και τις αστικές κατ' επίφαση "δημοκρατίες".
Η απόλυτη δικτατορία των τραπεζιτών, της «αγοράς».
Κι όλα αυτά πλήρως γνωστά σε ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς, κόμματα, "πανεπιστημιακούς", δημοσιογραφικές τσούλες...
Μόνον οι ανόητοι μπορούν να μιλούν για πληθωρισμό της «δραχμής» (όπως μιλούν αναρίθμητα χρόνια για πληθωρισμό και την για αναρίθμητα χρόνια κατάρρευση της Τουρκικής λίρας και Τουρκικής Οικονομίας), χωρίς να γνωρίζουν πόσο έχει πληθωριστεί το «ευρώ» σε 20 χρόνια και τι σημαίνει αυτό για τις χώρες της ευρωζώνης.
Μόνον οι ανόητοι μπορούν ακόμα να πιστεύουν ότι με νομισματική εθνική κυριαρχία το δημόσιο χρέος είναι κακό, και δεν είναι κακό ο πλούτος κι η ευημερία των πολιτών.
Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν πολλοί ανόητοι, αλλά σε υπαλληλική σχέση κι αυτοί μας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες...
Υ.Γ. Κι όλοι οι πολιτικοί, όλα τα πολιτικά κόμματα διαλαλούν Δημόσια Παιδεία, Δημόσια Υγεία, Δημόσιες Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας, κρατική αναπτυαξιακή τράπεζα, δημόσια ΔΕΗ, δημόσιο ΟΣΕ, δημόσιο ΟΤΕ, στήριξη των αγροτών, δίκαιη δικαιοσύνη κι άλλες ανέξοδες ανοησίες: Όλοι είναι κοινοί απατεώνες, όχι πολιτικοί απατεώνες. Για λίγα από τα παραπάνω κι άλλες φανφάρες που πουλάνε σαν ζαχαρωτά χρειάζονται επενδύσεις -για όσα βέβαια δεν αντιτίθενται στο Ενωσιακό Κεκτημένο (όπως βαπτίζουν την ευρωδικτατορία). Για να καταλαβαινόμαστε: θες να προσλάβεις γιατρό, δάσκαλο, να φτιάξεις σχολεία, ωοσοκομεία και πάει λέγοντας, έξω από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό που επιβάλει στις χώρες μέλη η ΕΕ; Ε... τότε βάλε φόρους στους ηλίθιους υπηκόους σου!
Όποιος τυπώνει χρήμα μπορεί ν' αγοράσει τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της ζωής των ανθρώπων. Και την αρμοδιότητα να τυπώνει χρήμα η ιδιωτική χρηματοπιστωτική εταιρία, της ανατέθηκε από τους Ευρωπαίους "ηγέτες"...
Το χρέος παράγεται από πολιτικές των κυβερνήσεων. Η απώλεια κυριαρχίας συμβαίνει από λανθασμένες πολιτικές.
Υπάρχει αναγκαιότητα να ολοκληρωθούν οι οικονομικές και νομισματικές μεταρρυθμίσεις. Η κατάκτηση αυτών των μεταρρυθμίσεων δεν είναι ιδεαλισμός, ούτε ουτοπία αν εργαστούμε μαζί. Στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου, οι ηγέτες ανανέωσαν την πολιτική τους δέσμευση για ενίσχυση της οικονομικής και νομισματικής Ένωσης. Αν θέλουμε να υλοποιήσουμε τα οφέλη του ευρώ, πρέπει να κεφαλαιοποιήσουμε αυτή τη δέσμευση και να το μετακινήσουμε σε συγκεκριμένες πολιτικές δράσεις»
«Ο τεχνοκράτης δεν έχει συνείδηση,
δεν έχει τοποθέτηση μέσα στην κοινωνική δομή.
δεν έχει τοποθέτηση μέσα στην κοινωνική δομή.
Είναι πληρωμένο χέρι.
Είναι όπως πληρώνεις κάποιον για να κάνει μια δολοφονία,
πληρώνεις τον τεχνοκράτη να σου βγάλει τη δουλειά.
Λοιπόν ‘τεχνοκράτης’ δεν είναι ουδέτερη λέξη»
Ανδρέας Παπανδρέου
πληρώνεις τον τεχνοκράτη να σου βγάλει τη δουλειά.
Λοιπόν ‘τεχνοκράτης’ δεν είναι ουδέτερη λέξη»
Ανδρέας Παπανδρέου
Η Ελευθερία έγινε πόνος...»
Pier Paolo Pasolini, "La Rabbia" (Η Οργή), 1963
