Εθνική ανευθυνότητα με ονοματεπώνυμο: ο επικίνδυνος πολιτικά Λαζαρίδης και το όριο που ξεπεράστηκε
Υπάρχουν στιγμές στη Βουλή που η πολιτική αντιπαράθεση ξεφεύγει από τα όρια της οξύτητας και αγγίζει το πεδίο της εθνικής ανευθυνότητας. Μία τέτοια στιγμή ήταν η τοποθέτηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Νέας Δημοκρατίας, Μακάριος Λαζαρίδης, με αφορμή την επέτειο των Ιμίων. Όχι επειδή άσκησε κριτική στο ΠΑΣΟΚ ,αυτό είναι θεμιτό. Αλλά επειδή, στην προσπάθειά του να πλήξει πολιτικούς αντιπάλους, αναπαρήγαγε επικίνδυνες αφηγήσεις που αγγίζουν τον σκληρό πυρήνα της τουρκικής προπαγάνδας.Ο κ. Λαζαρίδης μίλησε για «τραγικούς χειρισμούς» της κυβέρνησης του 1996 και άφησε να αιωρείται ότι τότε «δημιουργήθηκαν γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο». Μια διατύπωση που δεν είναι απλώς πολιτικά επιθετική· είναι θεσμικά τοξική. Γιατί το αφήγημα περί «γκρίζων ζωνών» δεν αποτελεί εσωτερική κομματική διαφωνία. Είναι επί δεκαετίες κεντρική διεκδικητική θέση της Τουρκίας, την οποία όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις ,ανεξαρτήτως χρώματος ,έχουν απορρίψει κατηγορηματικά.Η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ ήταν άμεση και δικαιολογημένη. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Παύλος Χρηστίδης απαίτησε ευθέως ανάκληση, επισημαίνοντας ότι τα Ίμια είναι ελληνική επικράτεια και ότι τέτοιες κουβέντες, όταν εκφέρονται από κυβερνητικά στελέχη, δεν είναι απλώς ατυχείς ,είναι επικίνδυνες. Στο ίδιο πνεύμα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης ζήτησε καθαρή αποδοκιμασία από την κυβέρνηση, προειδοποιώντας για τις επιπτώσεις τέτοιων δηλώσεων στο διεθνές πεδίο.Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Η κυβέρνηση δεν αποδοκίμασε πολιτικά τον κ. Λαζαρίδη. Δεν υπήρξε ανάκληση, ούτε σαφής αποστασιοποίηση. Αντίθετα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης επέλεξε να μετατρέψει ένα ζήτημα εθνικής ευθύνης σε κομματικό καβγά, υποβαθμίζοντας τη βαρύτητα των λεγομένων.Το αναγκαστικό «συμμάζεμα» ήρθε από αλλού. Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης ξεκαθάρισε δημοσίως ότι το ιδεολόγημα των «γκρίζων ζωνών» είναι ανυπόστατο και δεν έχει καμία θέση στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Μια δήλωση που στην πράξη άδειασε τον Λαζαρίδη, χωρίς όμως να συνοδευτεί από την πολιτική κύρωση που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη.Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια «παρεξήγηση». Μιλάμε για έναν κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της κυβέρνησης που, από το βήμα της Βουλής, ξεπέρασε μια κόκκινη γραμμή. Όταν η εθνική κυριαρχία γίνεται εργαλείο μικροκομματικής επίθεσης, τότε το πρόβλημα δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, ούτε το 1996. Είναι το σήμερα.Ο κ. Λαζαρίδης δεν εξέθεσε απλώς τον εαυτό του. Εξέθεσε τη χώρα. Γιατί τέτοιες δηλώσεις δεν απευθύνονται μόνο στο εσωτερικό ακροατήριο. Καταγράφονται, μεταφράζονται, αξιοποιούνται. Και κανένα εκ των υστέρων διπλωματικό «διευκρινιστικό» δεν αναιρεί πλήρως τη ζημιά.Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Λαζαρίδης ήταν «υπερβολικός». Το ερώτημα είναι αν μια κυβέρνηση που ανέχεται τέτοιες τοποθετήσεις αντιλαμβάνεται το βάρος της ευθύνης της στα εθνικά ζητήματα. Γιατί στα θέματα κυριαρχίας δεν χωρούν ούτε αφέλειες ούτε κομματικά παιχνίδια. Και όποιος τα παίζει, δεν είναι απλώς προκλητικός. Είναι επικίνδυνος.
Π.Τ
