Το θέμα της ασφάλειας των αεροδρομίων, ύστερα και από την έκδοση του πορίσματος, κινδυνεύει πλέον να αποκτήσει πολλές και ανησυχητικές ομοιότητες με την υπόθεση των Τεμπών. Όχι ως προς το γεγονός καθαυτό, αλλά ως προς τον τρόπο διαχείρισης, τη λογική των διαβεβαιώσεων και, κυρίως, την απουσία ουσιαστικής ανάληψης ευθύνης.
Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ στη μνήμη του. Αρκεί να θυμηθεί τι δήλωνε από το βήμα της Βουλής ο τότε αρμόδιος υπουργός Κώστας Καραμανλής για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων, λίγες μόλις ημέρες πριν από την τραγωδία, κατασκευάζοντας μια εικόνα ασφάλειας και επιτιθέμενος σε όσους τολμούσαν να επισημάνουν τους υπαρκτούς κινδύνους.
Ύστερα από την τραγωδία, είχε έρθει και η κυνική παραδοχή διά στόματος Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος δήλωσε χωρίς περιστροφές ότι, εάν λέγαμε την αλήθεια, ο κόσμος δεν θα έμπαινε στα τρένα. Και ακριβώς επειδή η αλήθεια αποκρυπτόταν –την οποία, ωστόσο, κάποιοι γνώριζαν– χάθηκαν άδικα 57 ανθρώπινες ζωές.
Με ανάλογη μακαριότητα αντιμετωπίζονται σήμερα και όσα συνέβησαν την προπερασμένη Κυριακή σε όλα τα αεροδρόμια της χώρας. Και βεβαίως, το πόρισμα που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα κάθε άλλο παρά προσφέρει σαφείς, συγκεκριμένες και πειστικές απαντήσεις για το πώς, πού και υπό ποιες ακριβώς συνθήκες εκδηλώθηκε το πρόβλημα, ποια ήταν η πραγματική του έκταση και ποιοι είχαν την ευθύνη πρόληψης.
Την ίδια ώρα, δίνουν και παίρνουν οι δημόσιες διαβεβαιώσεις περί έλλειψης οποιασδήποτε επικινδυνότητας στις πτήσεις. Και μακάρι να έχουν έτσι τα πράγματα. Ωστόσο, οι παλιές «καραβάνες» του χώρου, άνθρωποι με εμπειρία δεκαετιών στην αεροναυτιλία, στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους δεν σταματούν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Παράλληλα, δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι επίσημες καταγγελίες, οι οποίες έχουν παραδοθεί εδώ και τουλάχιστον έναν χρόνο στον εισαγγελέα σχετικά με το απαρχαιωμένο σύστημα και τους κινδύνους που αυτό εγκυμονεί, φαίνεται να έχουν παραμεριστεί και να παραμένουν σε κάποιο συρτάρι.
Ακόμη και η ετεροχρονισμένη «παραίτηση» του διοικητή της ΥΠΑ δεν διορθώνει κανένα κακώς κείμενο, τη στιγμή που τη θέση του ανέλαβε –έστω και προσωρινά– ο Υποδιοικητής Αεροναυτιλίας, δηλαδή το πρόσωπο που είχε την κύρια αρμοδιότητα για την ασφάλεια των πτήσεων. Ένα σκηνικό που παραπέμπει ευθέως σε όσα συνέβησαν μετά τα Τέμπη, όταν στον ΟΣΕ προήχθη –και παραμένει μέχρι σήμερα επικεφαλής– εκείνος που ήταν υπεύθυνος για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων.
Για την ανάληψη πολιτικής ευθύνης από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Μεταφορών, έστω και αν τα στελέχη του έχουν διακόψει ακόμη και την καλημέρα μεταξύ τους, φυσικά ούτε λόγος. Δεν είναι εποχές για εγκατάλειψη καρεκλών. Για την κοινωνία, όμως, που παρακολουθεί και αδυνατεί να καταλάβει από πού και από ποιον πρέπει να (πρωτο)φυλαχτεί, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο και ανοιχτό: θα γίνουν ποτέ σε αυτόν τον τόπο τα παθήματα μαθήματα ή θα συνεχίσουμε να μαθαίνουμε μόνο εκ των υστέρων;
Ο ΚΟΡΙΟΣ
